“
Panowanie Kazimierza Jagiellończyka było pomyślne dla rozwoju kultury i sztuki w Królestwie. Ważnymi ich ośrodkami były dwory królewskie i magnackie oraz większe miasta. Upowszechniała się oświata, prowadzona przez szkoły parafialne.
”
Po śmierci brata Władysława, który zginął w czasie wojny z Turkami w bitwie pod Warną w 1444, Kazimierz został wybrany w kwietniu 1445 na króla Polski przez zjazd panów polskich w Sieradzu. Władca jednak celowo opóźniał przybycie do Korony, chcąc wzmocnić swoją pozycję wobec możnowładców polskich i zachować uprzywilejowany status Wielkiego Księstwa Litewskiego. Panowie polscy pod przywództwem kardynała Zbigniewa Oleśnickiego, chcąc ponaglić przybycie Kazimierza i zabezpieczyć się na wypadek jego odmowy wybrali warunkowo królem Polski Bolesława IV mazowieckiego (30 marca 1445).
Kazimierz ostatecznie koronę przyjął, jednak już na swoich warunkach. 17 września 1446 wystawił dokument w którym nie było już mowy o podrzędnym statusie Litwy wobec Korony. 2 maja 1447 wydał w Wilnie przywilej gwarantujący nienaruszalność terytorium Litwy i zapewnił obsadzanie przez Litwinów wszystkich urzędów w Wielkim Księstwie. 25 czerwca 1447 Kazimierz został koronowany na króla Polski w katedrze wawelskiej przez arcybiskupa gnieźnieńskiego i prymasa Polski Wincentego Kota. Od tego czasu aż do unii lubelskiej pomiędzy oboma państwami istniała tylko unia personalna.
Wielkie Księstwo Litewskie było wtedy u szczytu potęgi, sięgając od Bałtyku po limany dnieprowe nad Morzem Czarnym. Nie obawiając się już Krzyżaków, Litwini walczyli o tron moskiewski. 10 lutego 1454 król ożenił się z Elżbietą z Habsburgów, zwaną Rakuszanką lub "matką królów". Na początku lata 1456 roku Vlad Palownik , zwraca się z prośbą umożliwienie mu powrotu na tron do Kazimierza IV Andrzej Jagiellończyk. Ten udziela mu pomocy oddając do dyspozycji kilka oddziałów wojskowych.
źródło: wikipedia